Khragkh - Istoty Natchiennia

Krom... Lech... Mań...
Duch - viech - zdań!
Chłus rech - hrech.
Bol, atruta, smiech!

Kruh... Kamień... Lud...
Cieła - vilhać - brud!
Chłus rech - hrech.
Bol, atruta, smiech!

Krom... Lech... Mań...
Duch - viech - zdań!
Chłus rech - hrech.
Bol, atruta, smiech!

Nachilisia da brudnaj vady,
razumiej, što ty adčuvaješ?
Chto ty byŭ, i kim stanieš tady,
kali vusnam roŭniadź kranaješ!?

I jahniom ty chiłym...
Zhraja čornaja kpić, adčuvaje.
Nie kranaje žyvym,
na apošni ŭzdych tvoj čakaje!

Chto ty byŭ, i kim stanieš tady,
kali vusnam roŭniadź kranaješ!?
Nachilisia da brudnaj vady,
razumiej, što ty adčuvaješ?

Kroki stvarennia, šypom zarastajuć...
Fienomien zniščennia na horkaj vadzie!
Vialikich idej erzac spažyvajuć,
zadymleny rozum praz čas paviadzie!

My stali druhimi, nibyta žyvymi,
nas kormić daŭno nieisnujučy les!
Nadziejna zmianili, układ zahubili,
paluje, baluje zaprošany bies!

My budziem druhimi, iłžyva žyvymi,
my vysiečam i toj nieisnujučy les!
Dziećmi chiłymi, zaŭjody slapymi,
budzie nas piescić, i hvałcić naš bies!

Pakuty sumlennia, šturchajuć na krok,
i dumki ab tym čto ničoha niazmienna!
Ciapier razumieješ, što kłoŭn-prarok
u barvovaj race topić kačak daremna!

My hvałcim vsaju asablivasć,
my traplajem u svajo ža łajno.
Nam zdałasia takaja mahčymasć
isnavać, my impieryja-dno.

Nam kidajuć, nas kormiać, nie zdochniem...
Spiekulujučy našym dabrom,
paturajuć, biaz ich my issochniem...
My kałossia pad hostrym siarpom.

My traplajem u svajo ža łajno.
Isnavać, my impieryja-dno.

Spiekulujučy našym dabrom,
my kałossia pad hostrym siarpom.

Na hoład i straty
paviadzie nas jana...
My niamyja sałdaty,
my impieryja dna!

Nam dazvolena plonna malicca,
zabaroniena ŭvohuł chuła.
Nierašučasci poŭna krynica,
my impieryja dna!

U kožnym jana josć!
Ratujučy duch - pazbaŭlacca!
I ryby hniłoj kosć
trapić kab ŭ dumkach zastacca.

My kałossia pad hostrym siarpom.
Paturajuć, biaz ich my issochniem...
Spiekulujučy našym dabrom,
nam kidajuć, nas kormiać, nie zdochniem...

Isnavać, my impieryja-dno.
Nam zdałasia takaja mahčymasć
my traplajem u svajo ža łajno.
My hvałcim vsaju asablivasć.

Paturajuć, biaz ich my issochniem...
Nam kidajuć, nas kormiać, nie zdochniem...

Nam zdałasia takaja mahčymasć
zhvałcim urešcie vsaju asablivasć!

Mnie z miortvaju poŭniaj prysniłasia nieba,
źviarynaja postat zlivałasia z jej!
Znak čornaha sonca, znak krovi i hleby,
na ciele maim, nad usioju ziamloj.

Byłaja krynica, asušany brod...
Dzie zimy prachodziać susvietnaj tuhoj.
Zastyłaje nieba, zor karahod,
jano tolki zdolna zastacca saboj!

Istoty natchiennia, idealna abličča...
Daskanalny pačatak znachodicca ŭ jej!
Ja kranaju jaje, i hublaju sumlennie,
ja rabuju jaje, i ja hvałču jaje, narakaju svajoj!

Stvarajecca vobraz, skažajecca typ...
I jana pierad mnoju zdajecca žyvoj!
Ja kranaju jaje, i hublaju sumlennie,
ja rabuju jaje, i ja hvałču jaje, narakaju svajoj!

Mnie vobrzy smierci, jak cieła i ducha,
na čornym, ubranym, niabios pałatnie.
Zjaŭlajucca bolem, chaosu rucham,
pałoniać sviadomasć parazitujuć ŭva mnie!

Jałavy los - błudnica,
zchmieleny sum pjany...
Nahodaju hanarycca
jurlivasci płady.

Zdoleny malicca,
spadziavanniaŭ ŭjaŭnyja chałmy!
Atručany miod, im by napicca,
atručana praŭda - psałmy.

Dziavica-čarnica zaklikaje,
jadłovy bukiet - blacki rod.
I pavolna durman abdymaje,
ciahnie ŭ dryhvu svaich asałod!

Ništo pra ciabie nie ŭzhadaje,
nichto ty, ty bydła, ty zbrod!
Ty kropka, staiš kala kraju,
znikaješ, rastaješ, ty lod!

Pałynovaj stravaj posnaj,
nieŭzabavie stanieš ty!
I dziciačy šmathałosny
chor spravodzić nazaŭždy.

Ty achviaru!? Ty achviara!
Žart pryniesienych bahoŭ,
ty nia varty cieła, tvaru,
brud pa žyłach a nie kroŭ.

Znikaješ, rastaješ, ty lod!
Ty kropka, staiš kala kraju.
Nichto ty, ty bydła, ty zbrod!
Ništo pra ciabie nie ŭzhadaje.

Ciahnie ŭ dryhvu svaich asałod!
I pavolna durman abdymaje,
jadłovy bukiet - blacki rod.
Dziavica-čarnica čakaje.

Atručana praŭda - psałmy.
Atručany miod, im by napicca,
spadziavanniaŭ ŭjaŭnyja chałmy!
Zdoleny malicca.

Jurlivasci płady,
nahodaju hanarycca.
Zchmieleny sum pjany...
Jałavy los – błudnica!

Kirujuć zbrodam šeryja kahany,
panuje svietam na papierkach brudnych cmok.
Słaby siarod chiłych u stojła chat zahnanych,
niasieš łupatamu haspadaru abrok.

Kryžom z raspiatym dziaciej zataŭravali,
i tyja klončać kab daravali im…
chłusniu psałmoŭ za praŭdu ŭspryniali,
i ličać kožnaha žyda svaim sviatym!

Ty čuješ hałasy - my tut,my zastalisia!
I podych pomsty za prynižanych hramčej.
Prychodź da nas, lutuj z bratami, hanarysia!
Prychodź, skidaj jarmo z svaich plačej!

Ci dziela rabstva, ci dziela słavy josć ty?!
Chto nazyvaŭ ciabie svaim rabom?
Vazmi mieč-praŭdy, i vyrazaj niahodnych...
Čyń spravu, i dosyć być skatom!

Imkniecca ŭ prorvu navi čałaviectva...
Ludski pačatak svoj sens nie apraŭdaŭ,
navokał brud ludski, dy bladstva i kalectva!
Na šlach anihilacyi rod čałaviečy staŭ!

A tolki pozirkam u kosmas kvołym
hladzić z nadziejej niedačałaviek...
I hnie jaho, i hniecca jon usio nižej dołu,
jak luba bačyć jaho istoty hodny zdziek!

Praniasie pa-nad ziamloju
podych žachu tomny usio bližej,
ich dałoń ciapłom, kryvioju,
mnie natchnienniem - vam nižej!

Pakidajuć z hora nieba,
travić jadam dym hryboŭ...
Nie ŭrodzić hleba chlebu
tam dzie kosci hałuboŭ!

Iryj! Sviet! Ciapło! Luboŭ!
Im spakusa vaša kroŭ!
Piekła! Ciemra! Choład! Roŭ!
Nam mahiły biez kryžoŭ!

Honar! Vola! Šlach praz boj!
Supraciŭ z samim saboj!
Hańba! Rabstva! Cichmany roj!
Chutka pryjduć za taboj.

Klenčyć zbrod abmyty sołlu,
na suchich vačach tancuje boh!
Sałodka im, piaščotnaj boli
pachmielnym rankam poŭny roh!